Na początku nauki wydaje się, że odmiana hiszpańskich czasowników to czysta matematyka: końcówka tu, końcówka tam i gotowe (sprawdź mój wpis o hiszpańskich czasownikach regularnych, aby się o tym przekonać). A potem nagle trafiasz na quiero, puedes, vuelve i okazuje się, że w środku słowa coś się magicznie przestawiło. Uspokoję Cię! To nie chaos, tylko oboczności, które mają swoje zasady.

W tym wpisie postaram się je rozłożyć na czynniki pierwsze. Zobaczysz, kiedy i dlaczego zmieniają się samogłoski w temacie czasownika, jak wygląda odmiana takich form w czasie teraźniejszym i jak używać ich w zwykłych, codziennych zdaniach. To chyba zaczynamy!