Hiszpańskie zaimki dzierżawcze – proste wyjaśnienie z przykładami
Zaimki dzierżawcze w języku hiszpańskim to temat, który na początku może troszeczkę namieszać. Z jednej strony wyglądają znajomo, bo przecież „mi”, „tu” czy „su” pojawiają się bardzo szybko w nauce (sądzę, że już się z tymi słówkami spotkałeś/aś). Z drugiej strony zasady ich użycia różnią się trochę od polskich i łatwo tu o błędy.
W tym wpisie przyjrzę się hiszpańskim zaimkom dzierżawczym krok po kroku. Poznasz ich formy, a wszystko zilustruję Ci na prostych przykładach, bez gramatycznego żargonu, tak żeby od razu dało się to zastosować w praktyce. No to przejdźmy do rzeczy.
Co to są zaimki dzierżawcze?
Hiszpańskie zaimki dzierżawcze służą do mówienia o tym, do kogo coś należy. W praktyce używa się ich bardzo często, bo pojawiają się przy rodzinie, rzeczach codziennych, pracy czy zainteresowaniach. Najważniejsze jest to, że w hiszpańskim dopasowują się nie do właściciela, ale do rzeczy, o której mówimy. To pierwsza różnica w porównaniu z polskim.
Krótkie formy hiszpańskich zaimków dzierżawczych
Najczęściej spotkasz krótkie formy, które stoją przed rzeczownikiem. Są to: mi, tu, su, nuestro, vuestra. Przykład: mi casa, tu hermano, sus libros. Jeśli mówimy o jednej rzeczy w liczbie pojedynczej, forma też jest pojedyncza (innymi słowy: bez końcówki -s). Gdy rzeczownik jest w liczbie mnogiej, zaimek również się zmienia, na przykład mis amigos, tus zapatos, sus ideas itd. Widać tu jasno, że to rzecz decyduje o formie, a nie osoba.
Kłopotliwe SU
Warto też zwrócić szczególną uwagę na zaimek su, bo to on sprawia (chyba) najwięcej problemów i dwuznaczności. Może oznaczać „jego”, „jej”, „twoje” w formie grzecznościowej albo „ich”. Sam zaimek nie daje nam informacji, o kogo dokładnie chodzi. Dlatego w razie potrzeby Hiszpanie doprecyzowują, mówiąc na przykład el libro de Miguel zamiast su libro albo la casa de mis padres. To zupełnie normalne i często spotykane rozwiązanie.
Dłuższe formy hiszpańskich zaimków dzierżawczych
Drugą grupą są dłuższe formy zaimków dzierżawczych, takie jak mío, tuyo, suyo, nuestro, vuestro (chociaż jak się przyjrzysz to formy nuestro oraz vuestro są takie same jak w przypadku krótkich form hiszpańskich zaimków dzierżawczych). One zwykle stoją po rzeczowniku albo występują samodzielnie. Używa się ich, gdy chcemy coś podkreślić albo uniknąć powtórzenia. Przykład: Este ordenador es mío, La casa es nuestra itp. W tych formach pojawia się zgoda zarówno w rodzaju, jak i w liczbie, dlatego mamy mía / míos / mías lub tuya / tuyos / tuyas itd. (dotyczy to wszystkich wyżej wymienionych form – spójrz na poniższą infografikę). 
Jak widzisz, hiszpańskie zaimki dzierżawcze wcale nie są straszne, tylko trochę inne od polskich. Jeśli masz ochotę, spróbuj dziś zwrócić uwagę na takie małe słowa w piosenkach, serialach albo krótkich dialogach. Zdziwisz się, jak często się pojawiają i jak szybko zaczynają brzmieć naturalnie. A o to w hiszpańskim chodzi najbardziej.
Chcesz przećwiczyć zaimki dzierżawcze?
Zagadnienie hiszpańskich zaimków dzierżawczych jest częścią kursu „Kierunek: HISZPAŃSKI 2”, dzięki któremu wskoczysz na poziom średniozaawansowany w hiszpańskim. Kliknij w poniższą grafikę, aby dowiedzieć się więcej! To właśnie w kursie czekają na Ciebie lekcje wideo, lekcje audio, karty pracy oraz bonusy. 
